Entry: “Poen voor groen” 18.12.03



De gemeenteraadsvergadering begon heel waardig, gistermiddag. Er werd uitgebreid stilgestaan bij het, kort na elkaar overlijden van Ben Kal, oud-raadslid, en raadslid Onno van der Veen, die twee weken geleden als bij donderslag door een hartaanval getroffen werd, en daar niet meer van herstelde. Maar al snel ontaardde de vergadering in een verwarrend steekspel. Onno zou de zaak met geamuseerde verbazing hebben gade geslagen, zo was hij wel.  


Ging het dan ergens om? Naar mijn idee wel. Hoewel het voorstel om, voor volgend jaar, een miljoen euro over te hevelen van plannenmakerij naar voor de Haarlemmer zichtbaar onderhoud aan de directe woonomgeving de gemoederen liefst twee uur bezig hield, was motie 10, ingediend door Lukas Mulder van Groenlinks Haarlem, goed beschouwd van veel meer gewicht.


Immers deze “Poen voor groen” motie draagt het college op om het onderhoud aan het buurtgroen op hetzelfde niveau te brengen als het inmiddels door wethouder Visser sterk verbeterde onderhoud aan de wegen, bruggen, kademuren en fietspaden. Jaar in jaar uit, in ieder geval tot aan 2012. Alleen daarom al is het een historische motie, die dwars tegen de verminderde Haagse belangstelling voor het milieu ingaat. Het college krijgt een half jaar de tijd om de motie in een doortimmerd voorstel om te zetten. 

Ik voorspel, dat als het college de “Poen voor groen” motie niet serieus neemt, bepaalde stoelen heel wiebelig gaan worden. 


Waarom is dit gisteren zo duidelijk gesteld? Eén van de redenen is, dat de door de Haarlemmers gekozen raad gefrustreerd raakt van het feit dat keer op keer wethouders beamen dat “grint en groen” even hoge prioriteit heeft, maar als puntje bij paaltje komt het beleid hier niet op afstellen. Als het om groen gaat, is het toch een beetje ja zeggen, nee doen, dus. En zo’n houding is niet wat wij Haarlem, toen we de huidige coalitie samenstelden, beloofd hebben.


Maar deze “Poen voor groen” motie, daar kan men niet omheen, al was het maar omdat we anders vrezen voor de positie van onze D66 wethouder Martini, die wel wil, maar natuurlijk ook gebonden is aan de meerderheid in het college. Zo ligt dat immers binnen de duale verhoudingen. Reken maar dat zij nu met de vuist op tafel kan en zal slaan, daarbij bijkans de hele raad achter zich wetend, en wat belangrijker is, heel veel Haarlemse burgers. Terecht kritisch was het CDA, dat eerst maar eens wilde zien of het college daar de middelen voor kan reserveren. Kijk, daar hebben we nu weer een wethouder van financiën voor, niet om te zeggen “het kan niet”, maar om te zeggen: “zó kan het”.


 

   0 comments

Leave a Comment:

Name


Homepage (optional)


Comments