Entry: Mogen we "alles" zeggen, of "heel veel"? 9.11.04



In het spervuur van mensen die stellen dat in Nederland "alles gezegd moet kunnen worden" en degenen die dat letterlijk te vuur en te zwaard willen bestrijden, begeeft zich ook een steeds groter wordend gezelschap, dat bereid is tot kritische zelfreflectie.


Een van diegenen is Geert Mak. Deze stelde bij Barend & Van Dorp dat het succes van de Nederlandse samenleving eeuwen lang juist werd bepaald door de code "dat je wel-is-waar veel kon zeggen, maar niet alles". Mak noemt dat de "pacificatie van de Lage Landen", waardoor het mogelijk werd dat 7 verschillende godsdiensten redelijk vredelievend letterlijk naast elkaar konden bestaan. Volgens Mak is deze pacificatie halverwege de jaren '60 losgelaten, om plaats te maken voor de "individuele vrijheid".
Ik vind dat een treffende analyse, die volgens mij meer hout snijdt dan het geroep van "je moet toch alles kunnen zeggen". Dat "alles" werd de laatste tijd trouwens wel asymmetrisch gehanteerd. Als een Buttiglione-ge´nspireerde imam zegt dat "homo's van de torens gegooid moeten worden", valt de hele politiek over elkaar heen. "Haatzaaien"! Terwijl het gewoon een uitspraak is die Van Gogh niet zou hebben misstaan. Maar het dagend besef dat het tot vervelens toe herhaalde "geitenneukerij" eigenlijk een beetje teveel van het goede was daar heb ik eigenlijk pas van gehoord na de trieste dag van 2-11.  Ik bedoel maar. 
Zou hier toch niet een klein beetje kunnen meespelen dat we bang zijn dat de moskeegangers wat eenvoudiger te hersenspoelen zijn dan de erudiete Nederlander die naar "Submission" kijkt? Met andere woorden, meten we "vrijheid van meningsuiting" toch niet stilletjes af aan de maatschappelijke context waarin de "mening"wordt geuit? Voor degenenen die deze vraag ontkennend beantwoorden, een gedachtenexperimentje: stel dat Theo van Gogh had geroepen "alle homo's van de toren, met het hoofd naar beneden"? Tot in het COC had men gebulderd van het lachen. Kortom: de maatschappelijke context is belangrijk.
Indien de autochtonen bereid zijn om het "alles" kunnen zeggen te vervangen door "heel veel" kunnen zeggen, is er ruimte voor dialoog. Zonder enig afbreuk te doen aan grondwettelijk vastgelegde rechten kan ik mij bijvoorbeeld voorstellen dat er een Sociale Code Commissie wordt opgericht. Een multicultureel samengestelde commissie die uitspraken, publicaties, internet-posts, acties kortom wat dan ook tegen het licht houdt en van commentaar voorziet. Het is toch ook niet te rijmen dat er geregeld reclames door de Reclame Code Commissie worden verboden omdat die vrouwonvriendelijk zouden zijn, terwijl je in de talkshow daaropvolgend zonder enige restrictie van alles over de Islam kan zeggen? Ik kan me de verontwaardiging enigszins voorstellen.
Als we werkelijk ernst willen maken met de inburgering van de islamitische zuil in een ontzuild Nederland, dan kan dat niet op de methode Wilders. Je ramt een half miljoen Moslims nu eenmaal niet met wat Jip-en-Janneke-examens de Nederlandse cultuur in. We moeten op het gebied van de ongebreidelde meningsuiting een stap terug durven te doen, of we dat nu fijn vinden of niet.

   1 comments

Tammo
November 12, 2004   11:11 PM PST
 
Helemaal mee eens, terughoudendheid is een teken van beschaving. Je mag misschien wel alles zeggen, maar je *hoeft* niet alles te zeggen!

Tammo

Leave a Comment:

Name


Homepage (optional)


Comments