Entry: "Het ongelijk van Theo" door Theo van Gogh + 2.11.04



 R.I.P. Als klein eerbetoon aan de door gewelddadige dood
om het leven gekomen vrijspreker Theo van Gogh.

Mijn ongelijk...

(
Vervolg op Van Gogh's eerdere stuk naar
aanleiding van de doop van prinses Amalia)












Laatst zagen één punt zeven miljoen kijkers de doopplechtigheid van prinses Amalia. In beeld kwam de vader van Maxima die een stille traan plengde, ontroerd. Het land glimlachte. Maar ik vond 't het meest obscene televisiemoment van dit jaar. Daarin heb ik natuurlijk ongelijk.
Want zeg nu zelf, waarom zou een schrijftafelmoordenaar niet ontroerd mogen zijn over een nieuw leven, dat van z'n kleindochter? Ik haat 't in mezelf, en begrijp niet hoe 't me heeft kunnen overkomen... maar toch moest ik even denken aan de Dwaze Moeders, U weet wel, die hun kinderen mede door toedoen van deze geëerde gast, - onder de generaals een ware steunpilaar van Volk & Vaderland -, nooit meer gezien hebben. Ik haat 't in mezelf, maar moest zomaar even denken aan die vaders en moeders in het land van Maxima die vanwege 'subversieve ideeën' hun kinderen werd afgenomen; kinderen die vervolgens liefdevol zijn opgevoed door de Zorreguieta's die hen hadden gestolen.
Buiten voor de kerk waar Amalia gedoopt werd, stond één demonstrant. Hij stak een spandoek in de lucht: "No pasarán". Vrij vertaald betekenen die woorden zoveel als "Ze zullen er niet doorkomen", leuze die gescandeerd werd tijdens de Spaanse Burgeroorlog door de antifascisten. Dat heeft, zoals bekend, erg geholpen. Toch werd het spandoek van de demonstrant door een functionaris ingenomen; iets met de veiligheid van de Staat, vermoedelijk. In de kerk keken de hoge gasten naar Maxima's vader en volgden de plechtigheid.
Bijzonder onder de indruk was Paul Rosenmöller, die boog toen Maxima en haar vader passeerden. Ik herinner me precies hoe Paul nog niet zolang geleden woorden tekort kwam toen 'het gevaar Fortuyn' uitgeroeid moest worden; men kan als vriend van de progressieve mensheid de lat niet hoog genoeg leggen. Voor een rijkeluiszoontje dat zijn carrière begon door met een geleend plat accent als hobby stakingen te organiseren in de Rotterdamse haven, moet 't heel bijzonder zijn geweest om een zo vooraanstaande werkgever als deze vader te mogen begroeten. De wereld van meneer Rosenmöller zit vol denkers van gewicht.
Ik begrijp heel goed dat je Maxima haar vader niet verwijten mag. Ik begrijp ook dat je de vader van Maxima in dit geval niets verwijten kunt; wie zou - met het bloed van z'n handen gewassen - niet aanwezig willen zijn bij de doopplechtigheid van een kleindochter? Een achtenswaardig man. Een patriot. Ik begrijp het allemaal heel goed en heb ongelijk. Alleen: ik zag de kleine lieveling gedoopt worden en kon me niet onttrekken aan de gedachte dat juist haar onschuld de plechtigheid iets obsceens gaf, alsof de dames en heren met hun glas champagne in de hand al keuvelend een lijk aansneden. Is er ooit iets gebeurd in Argentinië?
Er zullen altijd idealisten zijn van het formaat van meneer Rosenmöller, die hun hele loopbaan hebben gegrondvest op een galmend geweten, hun 'solidariteit', hun bezorgdheid om 'racisme en discriminatie' en andere deftigheid. Meneer Rosenmöller laat zien hoe dictaturen werken en altijd zullen werken; omdat types van principes toch ook even willen komen kijken als ze naar de kerk mogen met de Koningin.
Het huis van Oranje, Majesteit voorop, mag zich graag presenteren als de belichaming van 'onze vrijheid'. Ik zou natuurlijk niet durven om een vraagteken te plaatsen bij het functioneren van een familie waarin hele en halve SS'ers welkom zijn. Dat zou niet aardig wezen. Dan zou ik ongelijk hebben, nietwaar?
Laten we hopen dat de heer Rosenmöller veel heeft opgestoken van de heer Zorreguieta, tijdens dat genoeglijk samen-zijn ter ere van de nieuwe prinses. De ene rat poetst de snorharen van de andere. En in het riool verdwijnen de kinderen.

Theo van Gogh

   0 comments

Leave a Comment:

Name


Homepage (optional)


Comments