Entry: Raaks van State 1.2.04



Euforie alom. Henk Vijn en Marianne Rietvink in een rondedans om het vuurtje dat de Raad van State onder het project Raaks heeft aangestoken. Liefst 80% van alle Haarlemmers zou hun verzet ondersteunen, dit ondanks het feit dat de enige partij die destijds tegen de plannen was, maart 2002 ‘slechts’ 20% van de uitgebrachte stemmen oogstte. Kennelijk kwamen veel Haarlemmers tot dezelfde afweging als de gemeenteraad, die oktober 2002 de Raaks-plannen goedkeurde.


Zelfs Luigi Prins, belanghebbend sympathisant van de Stichting Hoeksteen, bovendien iemand die met succes zijn zakelijke belangen met die van historisch Haarlem weet te verenigen, zegt het ongeveer zo: “de vertraging van de procedure gaat de gemeente, en dus de burger, veel geld kosten”. En zo is het maar net. Immers, zelfs als men het behoud van het carré van Dumont een warm hart toedraagt, de vertraging die nu wordt opgelopen kost handen vol geld. Dat geld moet, aangezien we niet willen dat dit soort zeperds in de woonlasten worden verrekend, ergens vandaan worden gehaald.  Reserves hebben we niet meer. Halen we het dus uit de cultuurpodia, de parkeertarieven, het onderhoud aan de wegen en bruggen, de groenvoorzieningen, het openbaar vervoer, de voorzieningen voor de kwetsbare groepen?
Om wat voor bedragen gaat het eigenlijk? Stel dat, purely hypothetically spoken of course, we alsnog de MAB vaarwel zeggen en voor het plan Kentie kiezen, wat kost dat dan? Om te beginnen zullen veel van de voorbereidingen dan voor niets blijken te zijn geweest. Laten we zeggen € 2-3 miljoen externe kosten. Verder zal de planbijstelling toch wel forse vertraging oplopen. Twee-drie jaar zijn zo voorbij. Al die tijd moet je het begeleidend team in functie houden, met alles er op en er aan al snel een paar ton per jaar. Tenslotte zal het behoud van het Carré, linksom of rechtsom resulteren in minder inkomsten, laten we zeggen dat dat ook een slordige € 2 miljoen scheelt. Al met al zak je met een ander plan snel € 6 miljoen dieper in de rode cijfers. Volgens de wet moet de gemeente Haarlem dat verlies in 10 jaar afschrijven, dus de jaarlijkse begroting, die volgend jaar toch al voor € 6,5 miljoen moet inkrimpen, krijgt daarbovenop nog eens een opdonder van 6 ton per jaar. En dat dan voor een periode van 10 jaar. En dan ben ik, als altijd, nog optimistisch. Als je bedenkt dat voor € 6 ton per jaar, om maar wat te noemen, we buiten de spits de centrumbussen gratis kunnen laten rijden, of de hele stad fatsoenlijk milieuvriendelijk kunnen schoonhouden, dan begrijpt u hoe belangrijk zo’n groot bedrag is.
Dan begrijpt u ook, waarom zelfs de grootste Dumont-fans in de raad (want dat zijn er best veel, moi aussi) tóch vinden dat afblazen van het MAB-plan een financieel offer vergt dat we niet van de Haarlemse burger mogen vragen. Maar, zullen Vijn en Rietvink cum sui zeggen, “dóórgaan met het MAB-plan biedt zo langzamerhand ook geen zekerheid meer dat er geen vertraging wordt opgelopen, kijk maar naar de uitspraak van de Raad van State”. Inderdaad, ik ben daar ook niet meer zo gerust op.
En dat roept dan de vraag op, wat is er misgegaan? Ik loop maar even op de zaak vooruit, dat kan wel in zo’n weblog. Ik ga vooral in op de uitspraak van de Raad van State zelf, die nader onderzoek gelast, omdat Haarlem en de provincie Noord-Holland niet in overeenstemming met de eigen, in het stadsvernieuwingsplan gestelde richtlijnen zouden hebben gehandeld.
"Carré van Dumont"
Dat bepaalt dat vooraleerst uit zou moeten worden gegaan van behoud van karakteristieke panden (dus niet noodzakelijk rijksmonumenten), tenzij aannemelijk zou worden gemaakt dat dat niet mogelijk is. Nou is karakteristiek een onwerkbaar begrip. Schrap dat gratuite “karakteristiek” in het vervolg maar uit de nota’s, het omvat immers zo’n scala aan betekenissen, dat je er niet zoveel mee kunt. "Karakteristiek" betekent in het Grieks “dat wat ingekrast is” en in die zin hebben alle gebouwen, alle mensen, alle gebeurtenissen hun indrukken op de Haarlemse burgers gemaakt.Het Maupoleum in Amsterdam was bijzonder karakteristiek, tegelijkertijd werd het jaar in jaar uit door Amsterdammers met stip op nummer één van de meteen-slopen-lijst gezet.
Begrijp me goed, ik zou er een lief ding voor over hebben gehad om de zaak terug te kunnen draaien en zo het Carré van Dumont te kunnen behouden (echter geen € 6 miljoen) maar deze uitspraak verraadt toch een beetje dat Statenraad R. Cleton op kosten van de Haarlemse burger zowel de kool als de geit wil sparen door nog maar eens een niets toevoegend extra onderzoekje te gelasten. Waar ik, afgezien van haar inzet, overigens grote bewondering voor heb, is dat Rietvink bij de Raad van State zich wijselijk heeft laten vertegenwoordigen door een advocaat, terwijl onze overheid zo’n zaak schromelijk onderschat door alleen twee ambtenaren te sturen, hoe deskundig deze ook zijn. Pleiten en juridische haarkloverij is immers een vak apart. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

   2 comments

F.Stam
March 15, 2004   12:22 PM PST
 
Buiten dat ik het niet helemaal met je eens ben, in de 19e eeuw hebben ze ongeveer de halve stad gesloopt , ietwat overdreven....maar toch de stadswallen en poorten zijn niet meer als dat niet gebeurd was hadden we inkomsten kunnen genereren uit toeristenbezoek en niet zo weinig ook. Over enige jaren zijn zaken zoals raaks carre beslist de moeite waard van het bekijken je weet wat je hebt en je weet niet wat je krijgt. Bouwtekeningen zeggen niets over hoe mensen zich gaan gedragen op bepaalde plekken.
Verder haal dat irritante draaidingetje van je site het stoort als je aan 't lezen bent
Guus Sprokkereef
February 2, 2004   11:23 PM PST
 
Raaks van State:

Ik denk dat je het de burger niet mag kwalijk nemen als deze protesteert tegen welk plan dan ook en daarvoor alle beschikbare middelen aangrijpt om zijn (of haar) gelijk te halen.

Wel mogen de burgers van Haarlem het de gemeente en de provincie aanrekenen dat zijn niet in overeenstemming met de EIGEN RICHTLIJNEN handelt.

Burgers zijn nu eenmaal zeer conservatief waar het hun eigen leefomgeving betreft. Architecten en stedebouwkundigen hebben vaak een vernieuwende blik op de openbare ruimte, maar zijn niet in staat om de burger te overtuigen, ook dat mag je de burger niet kwalijk nemen.

Leave a Comment:

Name


Homepage (optional)


Comments