Entry: Hans van Wieren... 16.1.04



D66 raadslid Hans van Wieren, zo lezen we in de krant, heeft zich als geen ander ingezet voor de veiligheid op zijn school, een wreed “toeval” dat juist híj (even absurd is natuurlijk wanneer een ander geëxecuteerd zou zijn) dit met de dood moest bekopen. Politici en onderwijzers waren, althans in mijn beeldvorming, en althans in Nederland, tot voor kort allebei immuun voor de meest extreme vorm van geweld, helaas... niet meer, dus.


Niets is meer veilig, niets meer heilig denk je dan zo’n week. Terwijl de nabestaanden verschrikkelijke dagen meemaken, gieren bij iedereen dezelfde vragen door het hoofd, uit piëteit zou je het willen uitstellen, maar dat gaat niet: Kunnen we er wat aan doen, moeten we er wat aan doen, waar ligt het eind? In de discussie in de media valt me op, en ik heb in de file alle tijd gehad om naar de radiodebatten te luisteren, dat veel onderwijzers niet zozeer het op “je en jij” staan met de leerlingen als kernprobleem zien, maar het feit dat een groeiend aantal ouders geen enkel respect meer voor ‘de school’ waarop hun kinderen zitten lijken op te kunnen brengen. Of een school nu wit of zwart is, wat steeds het verschil lijkt te maken, is de mate waarin de óuders betrokken zijn bij de school.


 Als dat het geval is, ik ben absoluut geen deskundige op dat gebied, zou het dan niet eens de moeite waard zijn om, in plaats van steeds maar weer die gestigmatiseerde “achterstandskinderen”  (het woord al) met goedbedoelde 9 tot 5 hulpprogramma’s lastig te vallen, ons eens te concentreren op hun ouders? Stel dat we dan, we moeten de lat niet te hoog leggen, de komende 10 jaar eens álle ouders, wit en zwart, arm en rijk, gewoon twee zaterdagen in het jaar hand en spandiensten op school laten verrichten, bij wet geregeld en dwingend opgelegd? Net zoals leerplicht een plicht is? Ouderplicht?


 Op tal van scholen, juist de “probleemloze”, is het immers de normaalste zaak van de wereld dat ouders zich melden om de kerstversiering op te hangen, om het klimtoestel met 30 vaders in de grond te zetten, om de leermiddelen te repareren, om als luizenmoeders kinderhoofdjes te kammen, als klaar-overs... Sterker nog, die scholen zouden in één klap in kwaliteit achteruit gaan als de ouders die (kosteloze) support niet meer zouden leveren.


 Zou het dan niet mooi zijn als over 10 jaar blijkt dat die paar verplichte, luttele zaterdagen, waarop papa Tedje van Es, maar óók de moeizaam Nederlands sprekende allo-vader, schouder aan schouder met de leerkrachten aan de klus gaan, de basis hebben gelegd voor iets meer respect? Voor iets meer begrip, voor iets meer gezamenlijk optreden van ouders en leerkrachten? Zodat dat wederzijdse respect een ietsepietsje afstraalt op de leerlingen? En zou het niet mooi zijn dat over nóg eens 10 jaar blijkt dat deze kinderen dat wederzijds respect voor leven en laten leven een plaats hebben kunnen geven naast de brainwash van computerspelletjes als Armageddon, de MTV machocultuur, de continue beeldenstroom van oorlogsgeweld op televisie? Zou toch mooi zijn? Wie plaatst me weer met beide benen op de grond?

   0 comments

Leave a Comment:

Name


Homepage (optional)


Comments