<< November 2004 >>
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
 01 02 03 04 05 06
07 08 09 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30

   
elke 10 min
CV van Fedde Reeskamp

2002-2006
D66-Raadslid gemeente Haarlem
Portefeuille:
Rekenkamercommissie
Stadsreiniging
Verkeer & Vervoer
Onderhoud Openbare Ruimte
Financiën
Personeel & Organisatie

2002
Campagnecoördinator GR-verkiezingen

1999-2001
D66-Klankbordgroep Stadsontwikkeling & Beheer

1991-heden
Lid D66

Naast mijn raadslidmaatschap ben ik architect.
Landelijk en lokaal heb ik altijd gestemd, meestal groenig, vanaf begin jaren '80 natuurlijk altijd D66.

Waarom D66? Om eerlijk te zeggen: het kriebelt me wel eens dat D66 nog maar een handvol zetels telt. Maar ja... De SP en GroenLinks zijn me te dogmatisch, te gelovig. Het CDA juist weer te veel van de kool en de geit. VVD en PvdA: uitstekende volkspartijen die echter beide missen wat D66 als enige partij wél heeft: een soort niet aflatende maatschappelijke nieuwsgierigheid, durf tot onafhankelijk denken, het vermogen om te twijfelen.

Dat laatste is electoraal niet altijd een pre. Maar ook dat vind ik nu juist zo aardig, D66-ers liggen daar niet zo wakker van. Door de inhoudelijke kwaliteit van de volksvertegenwoordigers tellen onze zetels vaak voor twee, als het om invloed gaat. Mijn grootste politieke wens lijkt heel eenvoudig te vervullen, maar is dat niet: het betreft de naam D66. Met onze naam zitten we de inhoud in de weg. Daar moeten we dus van af. Gewoon Democraten.

Voor wat betreft Haarlem: onze stad zit ambtelijk te ruim in het pak. Iedereen is van goede wil, maar door het aantal ambtenaren zijn er teveel afstemmingsverliezen. Tegelijkertijd: alleen met voorzichtig beleid kan dat aantal worden teruggebracht, anders raakt onze stad in een slip waar we niet uitkomen.
ALs dat eenmaal gebeurd is, dan komen er miljoenen euro's vrij, geld dat in voor Haarlemmers zichtbare dingen besteed kan worden. Wat die zaken zijn, is voor iedereen zonneklaar.

Oh ja, ik ben van bouwjaar 1959. In de Jordaan geboren, via Amstelveen, Heemskerk, Bussum, Delft, Haïfa, Delft, Amsterdam, Zutphen, Londen (Hainault, Golders Green, Barnes) in 1990 in Haarlem neergestreken. In Haarlem in de Vijfhoek gewoond, op Het Korte Spaarne, en nu in de Zuiderhout.
Voor mij is Haarlem onbetwist één van de plezierigste plaatsen om te leven.
raadsleden wethouder maarten divendal jaap pop berny martini pieter barnhoorn ruud grondel jur visser mimi rietdijk oktay özcan jan nieuwenburg hans klaassen paul marselje jonck verhagen wim catsman ria keesstra-tiggelman marja funnekotter-noordam martin hagen chris van velzen jan pieter van vulpen lia blesgraaf-belterman stan kaatee katee arjen overbeek marianne zoon pieter elbers hilde van der molen jetske cnossen wietse van dijk marco bij de vaate paul moltmaker frans willem lantink ali oass tahsin onur mustafa öcal mirjam rasoelbaks teus vreugdehil cornelie raeven willem seelen marie therese meijs anita de jong ada walters rineke mesman lukas mulder motie van wantrouwen interpellatie cda groenlinks stadspartij leefbaar haarlem lijst de vries lijst raeven democraten haarlem partij van de arbeid vvd cornelis mooij hans berkhout jan ruben jan vegter mkb haarlem industriekring haarlem kamer van koophandel centrummanagement eye-opener ubbo van der blom joost van eijsden gisele ideler jelle meijdam cornelis mooij sp? patrick poelman louise van zetten sjoukje reeskamp libben reeskamp fons hoenderdos wouter stigter guus sprokkereef wim van seggelen ben nijman grondbedrijf arnout heemskerk frans van den berg richard hoving richard voorneman klaas meijer marco visser glenn mellonius dineke lentz bart witmond hélène steenhoff margo rol vinco prizmic peter schouten martin de vries erik haverkorn tiny van hoeyen jaap moerman menno herstel casper van boltaringen marleen barth martijn de rijk jan gorgels wijkraad wijkraden dualisme gestapo dik hulsebos henk sloos boudewijn bach chris brunner verover henny jellema pieter karsdorp rike ruiter van kooten knipper hannenberg de bruin brons onthulling gedenkteken inspectie openbare orde en veiligheid ioov rob dumont reptielenopvang veerplas hfc stadion fietsersbond fb jan de ridder marijke lodeweegs wijkradenbinnenstad cami moskee minaret selimiye zomerzone spoorzone joost van eijsden marco visser
If you want to be updated on this weblog Enter your email here:



rss feed



9.11.04
Mogen we "alles" zeggen, of "heel veel"?

In het spervuur van mensen die stellen dat in Nederland "alles gezegd moet kunnen worden" en degenen die dat letterlijk te vuur en te zwaard willen bestrijden, begeeft zich ook een steeds groter wordend gezelschap, dat bereid is tot kritische zelfreflectie.
Een van diegenen is Geert Mak. Deze stelde bij Barend & Van Dorp dat het succes van de Nederlandse samenleving eeuwen lang juist werd bepaald door de code "dat je wel-is-waar veel kon zeggen, maar niet alles". Mak noemt dat de "pacificatie van de Lage Landen", waardoor het mogelijk werd dat 7 verschillende godsdiensten redelijk vredelievend letterlijk naast elkaar konden bestaan. Volgens Mak is deze pacificatie halverwege de jaren '60 losgelaten, om plaats te maken voor de "individuele vrijheid".
Ik vind dat een treffende analyse, die volgens mij meer hout snijdt dan het geroep van "je moet toch alles kunnen zeggen". Dat "alles" werd de laatste tijd trouwens wel asymmetrisch gehanteerd. Als een Buttiglione-geïnspireerde imam zegt dat "homo's van de torens gegooid moeten worden", valt de hele politiek over elkaar heen. "Haatzaaien"! Terwijl het gewoon een uitspraak is die Van Gogh niet zou hebben misstaan. Maar het dagend besef dat het tot vervelens toe herhaalde "geitenneukerij" eigenlijk een beetje teveel van het goede was daar heb ik eigenlijk pas van gehoord na de trieste dag van 2-11.  Ik bedoel maar. 
Zou hier toch niet een klein beetje kunnen meespelen dat we bang zijn dat de moskeegangers wat eenvoudiger te hersenspoelen zijn dan de erudiete Nederlander die naar "Submission" kijkt? Met andere woorden, meten we "vrijheid van meningsuiting" toch niet stilletjes af aan de maatschappelijke context waarin de "mening"wordt geuit? Voor degenenen die deze vraag ontkennend beantwoorden, een gedachtenexperimentje: stel dat Theo van Gogh had geroepen "alle homo's van de toren, met het hoofd naar beneden"? Tot in het COC had men gebulderd van het lachen. Kortom: de maatschappelijke context is belangrijk.
Indien de autochtonen bereid zijn om het "alles" kunnen zeggen te vervangen door "heel veel" kunnen zeggen, is er ruimte voor dialoog. Zonder enig afbreuk te doen aan grondwettelijk vastgelegde rechten kan ik mij bijvoorbeeld voorstellen dat er een Sociale Code Commissie wordt opgericht. Een multicultureel samengestelde commissie die uitspraken, publicaties, internet-posts, acties kortom wat dan ook tegen het licht houdt en van commentaar voorziet. Het is toch ook niet te rijmen dat er geregeld reclames door de Reclame Code Commissie worden verboden omdat die vrouwonvriendelijk zouden zijn, terwijl je in de talkshow daaropvolgend zonder enige restrictie van alles over de Islam kan zeggen? Ik kan me de verontwaardiging enigszins voorstellen.
Als we werkelijk ernst willen maken met de inburgering van de islamitische zuil in een ontzuild Nederland, dan kan dat niet op de methode Wilders. Je ramt een half miljoen Moslims nu eenmaal niet met wat Jip-en-Janneke-examens de Nederlandse cultuur in. We moeten op het gebied van de ongebreidelde meningsuiting een stap terug durven te doen, of we dat nu fijn vinden of niet.

Posted at 9.11.04 by reeskamp

Tammo
November 12, 2004   11:11 PM PST
 
Helemaal mee eens, terughoudendheid is een teken van beschaving. Je mag misschien wel alles zeggen, maar je *hoeft* niet alles te zeggen!

Tammo
 

Leave a Comment:

Name


Homepage (optional)


Comments




Previous Entry Home Next Entry