<< November 2004 >>
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
 01 02 03 04 05 06
07 08 09 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30

   
elke 10 min
CV van Fedde Reeskamp

2002-2006
D66-Raadslid gemeente Haarlem
Portefeuille:
Rekenkamercommissie
Stadsreiniging
Verkeer & Vervoer
Onderhoud Openbare Ruimte
Financiën
Personeel & Organisatie

2002
Campagnecoördinator GR-verkiezingen

1999-2001
D66-Klankbordgroep Stadsontwikkeling & Beheer

1991-heden
Lid D66

Naast mijn raadslidmaatschap ben ik architect.
Landelijk en lokaal heb ik altijd gestemd, meestal groenig, vanaf begin jaren '80 natuurlijk altijd D66.

Waarom D66? Om eerlijk te zeggen: het kriebelt me wel eens dat D66 nog maar een handvol zetels telt. Maar ja... De SP en GroenLinks zijn me te dogmatisch, te gelovig. Het CDA juist weer te veel van de kool en de geit. VVD en PvdA: uitstekende volkspartijen die echter beide missen wat D66 als enige partij wél heeft: een soort niet aflatende maatschappelijke nieuwsgierigheid, durf tot onafhankelijk denken, het vermogen om te twijfelen.

Dat laatste is electoraal niet altijd een pre. Maar ook dat vind ik nu juist zo aardig, D66-ers liggen daar niet zo wakker van. Door de inhoudelijke kwaliteit van de volksvertegenwoordigers tellen onze zetels vaak voor twee, als het om invloed gaat. Mijn grootste politieke wens lijkt heel eenvoudig te vervullen, maar is dat niet: het betreft de naam D66. Met onze naam zitten we de inhoud in de weg. Daar moeten we dus van af. Gewoon Democraten.

Voor wat betreft Haarlem: onze stad zit ambtelijk te ruim in het pak. Iedereen is van goede wil, maar door het aantal ambtenaren zijn er teveel afstemmingsverliezen. Tegelijkertijd: alleen met voorzichtig beleid kan dat aantal worden teruggebracht, anders raakt onze stad in een slip waar we niet uitkomen.
ALs dat eenmaal gebeurd is, dan komen er miljoenen euro's vrij, geld dat in voor Haarlemmers zichtbare dingen besteed kan worden. Wat die zaken zijn, is voor iedereen zonneklaar.

Oh ja, ik ben van bouwjaar 1959. In de Jordaan geboren, via Amstelveen, Heemskerk, Bussum, Delft, Haïfa, Delft, Amsterdam, Zutphen, Londen (Hainault, Golders Green, Barnes) in 1990 in Haarlem neergestreken. In Haarlem in de Vijfhoek gewoond, op Het Korte Spaarne, en nu in de Zuiderhout.
Voor mij is Haarlem onbetwist één van de plezierigste plaatsen om te leven.
raadsleden wethouder maarten divendal jaap pop berny martini pieter barnhoorn ruud grondel jur visser mimi rietdijk oktay özcan jan nieuwenburg hans klaassen paul marselje jonck verhagen wim catsman ria keesstra-tiggelman marja funnekotter-noordam martin hagen chris van velzen jan pieter van vulpen lia blesgraaf-belterman stan kaatee katee arjen overbeek marianne zoon pieter elbers hilde van der molen jetske cnossen wietse van dijk marco bij de vaate paul moltmaker frans willem lantink ali oass tahsin onur mustafa öcal mirjam rasoelbaks teus vreugdehil cornelie raeven willem seelen marie therese meijs anita de jong ada walters rineke mesman lukas mulder motie van wantrouwen interpellatie cda groenlinks stadspartij leefbaar haarlem lijst de vries lijst raeven democraten haarlem partij van de arbeid vvd cornelis mooij hans berkhout jan ruben jan vegter mkb haarlem industriekring haarlem kamer van koophandel centrummanagement eye-opener ubbo van der blom joost van eijsden gisele ideler jelle meijdam cornelis mooij sp? patrick poelman louise van zetten sjoukje reeskamp libben reeskamp fons hoenderdos wouter stigter guus sprokkereef wim van seggelen ben nijman grondbedrijf arnout heemskerk frans van den berg richard hoving richard voorneman klaas meijer marco visser glenn mellonius dineke lentz bart witmond hélène steenhoff margo rol vinco prizmic peter schouten martin de vries erik haverkorn tiny van hoeyen jaap moerman menno herstel casper van boltaringen marleen barth martijn de rijk jan gorgels wijkraad wijkraden dualisme gestapo dik hulsebos henk sloos boudewijn bach chris brunner verover henny jellema pieter karsdorp rike ruiter van kooten knipper hannenberg de bruin brons onthulling gedenkteken inspectie openbare orde en veiligheid ioov rob dumont reptielenopvang veerplas hfc stadion fietsersbond fb jan de ridder marijke lodeweegs wijkradenbinnenstad cami moskee minaret selimiye zomerzone spoorzone joost van eijsden marco visser
If you want to be updated on this weblog Enter your email here:



rss feed



2.11.04
"Het ongelijk van Theo" door Theo van Gogh +

 R.I.P. Als klein eerbetoon aan de door gewelddadige dood
om het leven gekomen vrijspreker Theo van Gogh.

Mijn ongelijk...

(
Vervolg op Van Gogh's eerdere stuk naar
aanleiding van de doop van prinses Amalia)












Laatst zagen één punt zeven miljoen kijkers de doopplechtigheid van prinses Amalia. In beeld kwam de vader van Maxima die een stille traan plengde, ontroerd. Het land glimlachte. Maar ik vond 't het meest obscene televisiemoment van dit jaar. Daarin heb ik natuurlijk ongelijk.
Want zeg nu zelf, waarom zou een schrijftafelmoordenaar niet ontroerd mogen zijn over een nieuw leven, dat van z'n kleindochter? Ik haat 't in mezelf, en begrijp niet hoe 't me heeft kunnen overkomen... maar toch moest ik even denken aan de Dwaze Moeders, U weet wel, die hun kinderen mede door toedoen van deze geëerde gast, - onder de generaals een ware steunpilaar van Volk & Vaderland -, nooit meer gezien hebben. Ik haat 't in mezelf, maar moest zomaar even denken aan die vaders en moeders in het land van Maxima die vanwege 'subversieve ideeën' hun kinderen werd afgenomen; kinderen die vervolgens liefdevol zijn opgevoed door de Zorreguieta's die hen hadden gestolen.
Buiten voor de kerk waar Amalia gedoopt werd, stond één demonstrant. Hij stak een spandoek in de lucht: "No pasarán". Vrij vertaald betekenen die woorden zoveel als "Ze zullen er niet doorkomen", leuze die gescandeerd werd tijdens de Spaanse Burgeroorlog door de antifascisten. Dat heeft, zoals bekend, erg geholpen. Toch werd het spandoek van de demonstrant door een functionaris ingenomen; iets met de veiligheid van de Staat, vermoedelijk. In de kerk keken de hoge gasten naar Maxima's vader en volgden de plechtigheid.
Bijzonder onder de indruk was Paul Rosenmöller, die boog toen Maxima en haar vader passeerden. Ik herinner me precies hoe Paul nog niet zolang geleden woorden tekort kwam toen 'het gevaar Fortuyn' uitgeroeid moest worden; men kan als vriend van de progressieve mensheid de lat niet hoog genoeg leggen. Voor een rijkeluiszoontje dat zijn carrière begon door met een geleend plat accent als hobby stakingen te organiseren in de Rotterdamse haven, moet 't heel bijzonder zijn geweest om een zo vooraanstaande werkgever als deze vader te mogen begroeten. De wereld van meneer Rosenmöller zit vol denkers van gewicht.
Ik begrijp heel goed dat je Maxima haar vader niet verwijten mag. Ik begrijp ook dat je de vader van Maxima in dit geval niets verwijten kunt; wie zou - met het bloed van z'n handen gewassen - niet aanwezig willen zijn bij de doopplechtigheid van een kleindochter? Een achtenswaardig man. Een patriot. Ik begrijp het allemaal heel goed en heb ongelijk. Alleen: ik zag de kleine lieveling gedoopt worden en kon me niet onttrekken aan de gedachte dat juist haar onschuld de plechtigheid iets obsceens gaf, alsof de dames en heren met hun glas champagne in de hand al keuvelend een lijk aansneden. Is er ooit iets gebeurd in Argentinië?
Er zullen altijd idealisten zijn van het formaat van meneer Rosenmöller, die hun hele loopbaan hebben gegrondvest op een galmend geweten, hun 'solidariteit', hun bezorgdheid om 'racisme en discriminatie' en andere deftigheid. Meneer Rosenmöller laat zien hoe dictaturen werken en altijd zullen werken; omdat types van principes toch ook even willen komen kijken als ze naar de kerk mogen met de Koningin.
Het huis van Oranje, Majesteit voorop, mag zich graag presenteren als de belichaming van 'onze vrijheid'. Ik zou natuurlijk niet durven om een vraagteken te plaatsen bij het functioneren van een familie waarin hele en halve SS'ers welkom zijn. Dat zou niet aardig wezen. Dan zou ik ongelijk hebben, nietwaar?
Laten we hopen dat de heer Rosenmöller veel heeft opgestoken van de heer Zorreguieta, tijdens dat genoeglijk samen-zijn ter ere van de nieuwe prinses. De ene rat poetst de snorharen van de andere. En in het riool verdwijnen de kinderen.

Theo van Gogh

Posted at 2.11.04 by reeskamp

 

Leave a Comment:

Name


Homepage (optional)


Comments




Previous Entry Home Next Entry