<< October 2004 >>
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
 01 02
03 04 05 06 07 08 09
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31

   
elke 10 min
CV van Fedde Reeskamp

2002-2006
D66-Raadslid gemeente Haarlem
Portefeuille:
Rekenkamercommissie
Stadsreiniging
Verkeer & Vervoer
Onderhoud Openbare Ruimte
Financiën
Personeel & Organisatie

2002
Campagnecoördinator GR-verkiezingen

1999-2001
D66-Klankbordgroep Stadsontwikkeling & Beheer

1991-heden
Lid D66

Naast mijn raadslidmaatschap ben ik architect.
Landelijk en lokaal heb ik altijd gestemd, meestal groenig, vanaf begin jaren '80 natuurlijk altijd D66.

Waarom D66? Om eerlijk te zeggen: het kriebelt me wel eens dat D66 nog maar een handvol zetels telt. Maar ja... De SP en GroenLinks zijn me te dogmatisch, te gelovig. Het CDA juist weer te veel van de kool en de geit. VVD en PvdA: uitstekende volkspartijen die echter beide missen wat D66 als enige partij wél heeft: een soort niet aflatende maatschappelijke nieuwsgierigheid, durf tot onafhankelijk denken, het vermogen om te twijfelen.

Dat laatste is electoraal niet altijd een pre. Maar ook dat vind ik nu juist zo aardig, D66-ers liggen daar niet zo wakker van. Door de inhoudelijke kwaliteit van de volksvertegenwoordigers tellen onze zetels vaak voor twee, als het om invloed gaat. Mijn grootste politieke wens lijkt heel eenvoudig te vervullen, maar is dat niet: het betreft de naam D66. Met onze naam zitten we de inhoud in de weg. Daar moeten we dus van af. Gewoon Democraten.

Voor wat betreft Haarlem: onze stad zit ambtelijk te ruim in het pak. Iedereen is van goede wil, maar door het aantal ambtenaren zijn er teveel afstemmingsverliezen. Tegelijkertijd: alleen met voorzichtig beleid kan dat aantal worden teruggebracht, anders raakt onze stad in een slip waar we niet uitkomen.
ALs dat eenmaal gebeurd is, dan komen er miljoenen euro's vrij, geld dat in voor Haarlemmers zichtbare dingen besteed kan worden. Wat die zaken zijn, is voor iedereen zonneklaar.

Oh ja, ik ben van bouwjaar 1959. In de Jordaan geboren, via Amstelveen, Heemskerk, Bussum, Delft, Haïfa, Delft, Amsterdam, Zutphen, Londen (Hainault, Golders Green, Barnes) in 1990 in Haarlem neergestreken. In Haarlem in de Vijfhoek gewoond, op Het Korte Spaarne, en nu in de Zuiderhout.
Voor mij is Haarlem onbetwist één van de plezierigste plaatsen om te leven.
raadsleden wethouder maarten divendal jaap pop berny martini pieter barnhoorn ruud grondel jur visser mimi rietdijk oktay özcan jan nieuwenburg hans klaassen paul marselje jonck verhagen wim catsman ria keesstra-tiggelman marja funnekotter-noordam martin hagen chris van velzen jan pieter van vulpen lia blesgraaf-belterman stan kaatee katee arjen overbeek marianne zoon pieter elbers hilde van der molen jetske cnossen wietse van dijk marco bij de vaate paul moltmaker frans willem lantink ali oass tahsin onur mustafa öcal mirjam rasoelbaks teus vreugdehil cornelie raeven willem seelen marie therese meijs anita de jong ada walters rineke mesman lukas mulder motie van wantrouwen interpellatie cda groenlinks stadspartij leefbaar haarlem lijst de vries lijst raeven democraten haarlem partij van de arbeid vvd cornelis mooij hans berkhout jan ruben jan vegter mkb haarlem industriekring haarlem kamer van koophandel centrummanagement eye-opener ubbo van der blom joost van eijsden gisele ideler jelle meijdam cornelis mooij sp? patrick poelman louise van zetten sjoukje reeskamp libben reeskamp fons hoenderdos wouter stigter guus sprokkereef wim van seggelen ben nijman grondbedrijf arnout heemskerk frans van den berg richard hoving richard voorneman klaas meijer marco visser glenn mellonius dineke lentz bart witmond hélène steenhoff margo rol vinco prizmic peter schouten martin de vries erik haverkorn tiny van hoeyen jaap moerman menno herstel casper van boltaringen marleen barth martijn de rijk jan gorgels wijkraad wijkraden dualisme gestapo dik hulsebos henk sloos boudewijn bach chris brunner verover henny jellema pieter karsdorp rike ruiter van kooten knipper hannenberg de bruin brons onthulling gedenkteken inspectie openbare orde en veiligheid ioov rob dumont reptielenopvang veerplas hfc stadion fietsersbond fb jan de ridder marijke lodeweegs wijkradenbinnenstad cami moskee minaret selimiye zomerzone spoorzone joost van eijsden marco visser
If you want to be updated on this weblog Enter your email here:



rss feed



31.10.04
Houdbare solidariteit

Gisteren op het nieuws: PvdA wil 50% van alle ambtenaren van het ministerie van onderwijs en wetenschappen voor de klas zetten. Hmm. Als je zoiets in Haarlem zou roepen, word je nét niet voor asociaal uitgemaakt.
Toch wil ik in dit stukje een lans breken om gewoon rationeel, en zonder onderbuikargumenten naar de grootte van het Haarlemse ambtelijk apparaat te kijken. Per slot van rekening is een gemeentelijke organisatie een loonbedrijf, waar een slordige 100 miljoen per jaar aan lonen wordt uitbetaald. Dat werpt een ander licht op het structurele tekort van 10 mln per jaar waar Haarlem mee te kampen heeft. Immers dat tekort bedraagt dan 'maar' een tiende van alle ambtelijke loonkosten.
Onderzoeken wijzen uit dat in elke organisatie het zogenaamde 'interne verzuim' even hoog is als het ziekteverzuim. 'Intern verzuim', dat kent iedereen: het zijn die drukke baasjes die de hele dag met volle ordners door de gang rennen, overal even een deur opengooien maar in feite niet veel 'product' leveren. Dat zijn ook die stille types die met de deur dicht aan allerlei beleidsnota's werken waar niemand om gevraagd heeft. 'Interne verzuimers' zijn, ook daar zijn gegevens over, medewerkers die een veel grotere kans lopen de ziektewet in te stromen dan medewerkers die zo goed aangestuurd worden dat ze aan het eind van de dag fluitend naar huis gaan omdat ze 'zinvol' werk hebben kunnen doen.
Naast het 'interne verzuim' heb je ook nog de zogenaamde 'faalkosten', een term uit de bouwwereld afkomstig. Faalkosten zijn kosten die, met kennis achteraf, vermeden hadden kunnen worden. Hoe tenenkrommend dat voor veel mensen ook zal klinken, 'faalkosten' zijn voor een groot deel onvermijdelijk en komen in de beste organisaties voor. Bij een slecht aangestuurde dienstenorganisatie kunnen die faalkosten helaas wel 30% van de loonkosten uitmaken. Slaag je erin die 30% terug te brengen tot 20% (het gemiddelde in nederland ligt rons de 15%) dan kan dat in de Haarlemse situatie al snel 10 mln schelen. Het is dus allemaal weer een kwestie van de 'kwaliteit van de organisatie'.
Hoe zit dat nu in Haarlem? Getuige het Medewerkers Tevredenheids Onderzoek, dat onlangs onder 1000 van de 2000 ambtenaren is verricht, kunnen we juist op dit laatste vlak nog heel wat verbeteren. 
tabel uit MTO 2004
Ten opzichte van 2001 zijn onze ambtelijke mederwerkers minder tevreden over de wijze waarop ze door de organisatie worden aangestuurd. Nu is het heel normaal dat er kritiek op de 'ander' wordt geleverd, maar dat de lijn dalend is baart zorgen. Als we er in slagen de kwaliteit tot een bovengemiddeld niveau te verhogen, krijgen we aanzienlijk meer tevreden ambtenaren. Die weten dat ze goed werk doen, dus minder stress, dus  minder ziekteverzuim, dus minder vervangers, dus..een kleinere organisatie. En minder mopperende Haarlemmers.
Kortom, het zou mij niet verbazen als we, ook al door financiële noodzaak gedwongen, tot het inzicht komen dat we, misschien niet 50%, maar dan toch zeker 15-20% efficienter kunnen werken. Daarmee kunnen we mogelijk liefst 15 tot 20 miljoen euro, jaar in jaar uit, verleggen naar de kwetsbare groepen of buurten in Haarlem die het écht nodig hebben. Naar een beter onderhoud van de stad. Naar het opbouwwerk in de wijken, dat met de vergrijzing steeds belangrijker gaat worden.
Ik geloof niet in de na-mij-de-zondvloed solidariteit van Wouter Bos en Lodewijk de Waal, dat is immers solidariteit voor hooguit nog tien jaar. En dan is het geld op. En dán zul je nog eens zien wat tweedeling in de maatschappij werkelijk inhoudt.  Ik geloof wél in de 'houdbare solidariteit' van PvdA-er Coen Teulings. Solidariteit tot in lengte van generaties. Om dat in Haarlem ook voor de toekomst mogelijk te blijven houden zijn we het onze inwoners verplicht om de kwaliteit van de organisatie, véél sneller dan nu het geval is, te verbeteren. Zodat we de vrijkomende miljoenen kunnen inzetten waar dat nodig is. Steden als Tilburg en Apeldoorn hebben laten zijn dat het mogelijk is om dergelijke ambities in 4 jaar tijd voor een groot deel te verwezenlijken.

Posted at 31.10.04 by reeskamp

 

Leave a Comment:

Name


Homepage (optional)


Comments




Previous Entry Home Next Entry